Sonntag, April 23, 2006

Morsche Brücke der Freundschaft



Vor Jahren habe ich sie gebaut – nicht allein! Wir waren zu Zweit!
Es war eine gute, stabile Brücke – mit kräftigen, starken Pfeilern.
Sie stand auf festem Grund verankertem Fundament und es schien als könnte sie Zeiten, Kulturen und Kontinente überspannen.
Stolz ragten ihre Spitzen in den blauen Himmel der Sonne entgegen. Sturm, Wind, Eis und Schnee konnten ihr nichts anhaben.
Es war als ob dieses monumentale Bauwerk allem Bösen zu Trotz ausrufen würde:
„Hey, Ihr Winde, blast ruhig;
Ihr Unwetter, tobt ruhig
und auch Du, Sonne, wirst meine Träger nicht zum Schmelzen bringen!
Ich trotze Euch allen!“
Lange Zeit waren die Götter dieser Brücke gnädig!
Wohl weil sie diese Brücke, wie auch ich, für etwas Besonderes hielten, denn sie verband mehr als 8 Jahre lang zwei unterschiedliche Kulturen mit einem Band der Freundschaft.
Acht Jahre lang warteten wir sie, jeder von seiner Talseite aus. Wir beseitigten kleinere Mängel und leuchteten dunkle Stellen aus.
Sie überstand jeden Angriff Dritter, der teils aus meinem, teils aus Deinem Territorium auf ihr Fundament ausgeführt wurde.
Nun hast Du Deine Weidegründe verlegt und scheinbar verlief der Versuch die Brücke an Deine neuen Gestade zu verschieben fruchtlos.
Wohl haben wir eine Behelfsbrücke geschlagen, nur fängt das Holz langsam an zu faulen und ist in der Mitte eingebrochen.
Unsere gute, alte, stabile Steinbrücke zu verschieben schaffe ich nicht allein! Dazu brauche ich schon Deine Hilfe!
Nun steh ich, wie schon so oft, hier an der Einbruchstelle und rufe Deinen Namen „Giramondo“
– natürlich könnte ich die morsche Stelle reparieren, doch zu welchem Preis?
Dachtest Du, ich würde nicht bemerken, wenn die Brücke langsam schwindet?
Brücken, die die Zeit zum Einsturz brachte, ragen meist noch Jahrzehnte als Ruinen in den Himmel, wie ein drohender Finger.
Die, die man vergessen hat, wurden gesprengt…


Rotten Bridge of friendship

Years ago I built it – not only me, but we both!
It was a good, stable and massive bridge – with strong, powerful piers.
Its foundation was based on solid ground
and it seemed that the bridge would be able span over times, cultures and continents.
Proud loomed its pylons over the blue sky into the sun!
Neither storm, wind, ice nor snow was able to harm it.
Like if this monumental building was about to call against all evil:
„Hey wind - keep on blowing.
Hey thunderstorm – you are welcome!
And you sun, even you won’t be able to melt my girder bars!
I will defy you all!”
For a long time all those gods were merciful with our bridge.
Perhaps they thought, like me, it to be something special, because it connected two different cultures with a ribbon of friendship for more than Eight years.
For more than Eight years we maintained it, everyone from his side of the valley. We repaired small defects and illuminated dark patches.
It survived attacks! Tackled by others either from your or from my territory.
Now you changed your hunting ground and obviously we didn’t succeed in taking the bridge along.
All right – we knocked a provisional bridge, but the timber is starting to rot and crashed in the middle.
And for moving our good, old, massive bridge I need your help!
Well, like often before, I am standing here at the place of collapse, calling your name
Of course I could repair the lack, but who would have to pay for?
Did you really think I wouldn’t notice that the bridge is going to disappear?
Bridges, destroyed by the time, are ruins for ages, like a threatening finger.
Those, now forgotten, had been blown up…


Η ετοιμόρροπη γέφυρα της φίλιας

Πριν οχτώ χρόνια την έχτισα – όχι μόνος μου! Δουλέψαμε και οι δυο.Ήταν μια καλή, δυνατή γέφυρα – με ισχυρούς, χοντρούς στύλους!
Βρήκε την βάση της σε ένα θεμέλιο στο γερό εδάφιο και φαίνεται ότι θα μπορούσε να συμβιβάζει το χρόνο, τις πολιτισμικές διαφορετικές και τους διαφορετικούς ηπείρους.
Επιβλητικές εξείχαν οι κορυφές της στον ουρανό προς τον ήλιο και ούτε η θύελλα, ο άνεμος, ο πάγος ούτε το χιόνι δεν μπορούσαν να την πειράξουν.
Ήταν σαν αυτό το μνημειώδες κτίσμα να φωνάζει στον πείσμα όλων των κακών:
«Έλα, Βοριά φυσά!
Έλα, Ζευς, Άρη και Ήφαιστο, αφήστε τις κακοκαιρίες!
Και εσύ, Ήλιε, δεν μπορείς να λιώσεις τα δοκάριά μου!
Αντιστέκομαι σε όλους σας!»
Πολύ καιρό ήτανε οι θεοί συγκαταβατικοί με την γέφυρα!
Μήπως θεωρήσανε, όπως εγώ, αυτή τη γέφυρα ιδιαίτερη αφού συνέδεε δυο διαφορετικές κουλτούρες για περισσότερο από οχτώ χρόνια με τον δεσμό της φιλίας.
Οχτώ χρόνια την συντηρήσαμε ο καθένας από την δικιά του πλευρά της κοιλάδας. Εξαλείψαμε μικρά ελαττώματα και φωτίσαμε σκοτεινά του μέρη.
Ξεπέρασε κάθε επίθεση τρίτων ενάντια του θεμέλιού του, προερχόμενη είτε από το δικό σου ή το δικό μου έδαφος.
Τώρα έχεις αλλάζει η λιβάδια σου και φαίνεται πως η προσπάθεια να μεταφέρουμε την γέφυρα μας στην καινούρια πατρίδα σου ήταν άκαρπη.
Κατασκευάσαμε μάλιστα μια προσωρινή γέφυρα αλλά το ξύλο αρχίζει να χαλάει και ήδη κατάρρευσε στη μέση.
Χωρίς βοήθεια δεν μπορώ μόνος μου να μεταφέρω την καλή, δυνατή μας γέφυρα!
Τώρα βρίσκομαι, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, στη θέση της κατάρρευσης και φωνάζω το όνομά σου.
Βεβαίως θα μπορούσα να επιδιορθώσω το κατεστραμμένο σημείο
αλλά με ποιο τίμημα;
Νόμιζες ότι δεν παρατηρώ την αργή εξαφάνιση της γέφυράς μας;
Οι γέφυρες που καταστραφήκανε από τον χρόνο παραμένουν για αιώνες ερείπια σαν ένα προειδοποιητικό δάχτυλο.
Αυτές που κάποιοι τις ξέχασαν ανατινάχτηκαν…