Dienstag, November 22, 2005

40 χρονών παντεμένοι


Υπάρχουν άνθρωποι, τους οποίους έχει γράψει η ζωή την πικρία και την δυσαρέσκεια τους στην ψυχή και στο πρόσωπο.
Τέτοια κυρία συνάντησα!
Είμαι οδηγός σε μία εταιρία που βοηθάει ανάπηρους ανθρώπους και κάπου κάπου πάω ασθενούς από το κέντρο αποκατάστασης σπίτι του.
Αυτή η κυρία είχε μία εγχείρηση στη άρθρωση του γονάτου της και δεν μπορούσε πηγαίνει καλά  μετά τρεις εβδομάδες.
Η πρόοδος της θεραπείας είναι διαφορετικό με κάθε άνθρωπο. Ο πρώτος πηδάει μετά μια εβδομάδα, ο δεύτερος χρειάζεται τρεις. Αυτή η κυρία δεν έκανε πρόοδο.

Ήρθε με τον άντρα της , περίπου 60 χρονών. Μιλούσανε τίποτα στη αρχή και μετά λίγο. Πρώτα αναξιόλογο και μετά διαφορετικό. Αυτός απαθής από το τοπίο και αυτή, αλλά από μία άλλη πλευρά.
Αυτός: «Βλέπεις, χιονίζει, αλλά δεν θα παραμένει!»
Αυτή: «Δεν είναι και παράξενο με αυτή η ομίχλη!»

Η επικοινωνία ήταν μοναδική! Μιλούσανε από το καιρό και όχι μιλούσανε. Κάθε είπε από κάτι διαφορετικό. Σχέση δεν είχε!
Έμαθα από αυτόν που παντρευτήκανε 40 χρόνια πριν και από την κυρία που μένουν τα παιδιά τους.
Στην αρχή μου το έκανε πλάκα, αλλά μετά θλιβερό.
Γιατί πέθανε η αγάπη αναμεταξύ τους;